سینه را درد دیر پیوندیست

راز دیرین نگفته ام ، چندیست

بغضی از قیر در گلو دارم

گفتن رازی آرزو دارم......

    آه! آزادی ،ای دروغ بزرگ!!!

-اینکه در همان زمان شروع ، مسئولین برگزاری شاخ وشانه کشیدند که نیروهای امنیتی در نمایشگاه حضور پررنگ خواهند داشت.

-اینکه به برخی کتابها که در زمان همین دولت منتشر شده اند اجازه عرضه داده نشد.

-اینکه برخی ناشرین از حضور در نمایشگاه محروم شدند و آنها را با بقال و قصاب مقایسه نمودند.

-اینکه تعداد زیاد غرفه های عرضه مواد خوراکی توی ذوق می زد.

-اینکه در محوطه نمایشگاه به هر جا نگاه میکردی پر از آشغال بود ، مخصوصا کنار پله ها و روی چمن ها.

-و در نهایت اینکه گویا مسئولین نمایشگاه تصور درستی از آلودگی محیط ندارند. آلودگی فقط شامل آلودگی صوتی و شیمیایی و زباله نیست ، یکی از مهمترین آلودگی ها در دنیای امروز ، آلودگی بصری است. اینکه به تصور حضور در یک جشن بزرگ کتاب وارد نمایشگاه شوی و در برابر خود کوهی از آهن و آجر را ببینی و کارگرانی که مشغول برش و جوش دادن آهن آلات یا جابجایی آنها هستند و صداهای گوشخراش و مناظر روح خراشی که از این کار عظیم ساختمانی ، محیط را پر کرده اند. انسان ها که اینجا حرمتی ندارند ، انسان های کتابخوان که هیچ حرمتی ندارند. لااقل حرمت کتاب ها را نگه می داشتند و نمایشگاه را به جای آبرومندی می بردند....

گر پدر مرد، تفنگ پدری هست هنوز

گرچه مردان قبیله همگی کشته شدند

توی گهواره چوبی پسری هست هنوز

آب اگر نیست نترسید که در قافله مان

دل دریایی و چشمان تری هست هنوز

                                                   زهرا رهنورد

                                       این آسمان غمزده غرق ستاره هاست

• احساس وظیفه می کنم که به نسل جوانی که شور رهایی و آزادی دارد بگویم که ما اگر به دمکراسی نرسیدیم از این بابت نبود که رویای دمکراسی را نداشتیم بلکه برای رسیدن به دمکراسی روش دمکراتیک نداشتیم.

         .                                    .                                      . محسن مخملباف